SONSUZLUĞA

Karanlık içinde sürüp giden yolculuk,
Gördüğüm tek kalan ateş böceği, adı umut,
Gönlü saran dayanılmaz sancı,
Bedende sarhoşluk...
Gün dönmüş, güneş sönmüş,
Yeri göğü kaplamış bembeyaz bulut,

Son kalkan trene verildi bu ad,
Beyaza boyanmış vagonlar, gelinlik giymiş,
Binlerce defa çalındı,
Hiç yabancı değil kalkış düdüğü...
Bandonun çığlığı bu... Notalar feryat ediyor,
Raylar göğe doğru bükülmüş, şahlanıyor katar,
Umudun diğer adına başlıyor yolculuk,
Bitmeyecek zamana kadar...

Sırrı Çınar